Onirologio

Οι Block party είναι εδώ με το δεύτερο τους δίσκο μετά το εκπληκτικό silent alarm.
Eίναι δύο οι τρόποι αντιμετώπισης που μπορεί να έχει έναν άλμπουμ μετά απο έναν πολύ επιτυχημένο προκάτοχο.
Επαναλαμβανόμενη φόρμουλα του προηγούμενου δίσκου και κατακραυγή απο την κοινότητα για την μή εξέλιξη του ήχου
,και η ριζική αλλαγή του ύφους του με αποτέλεσμα να χάσεις τους φανατικούς θαυμαστές σου.

O ήχος με τις πανκ κιθάρες και τα ντράμς που τρενάρουν σε μεγάλα ρεφρέν είναι παρόν και σε αυτό τον δίσκο, υπάρχουν όμως και κάποια καινούργια στοιχεία στον ήχο τους,
στοιχεία που δείχνουν πως οι Bloc Party έχουνε βγάλει την μάσκα της εφηβικής τους ηλικίας και περνάνε στην ωριμότητα χωρίς ενδιάμεσο σταθμό.

Στο A weekend in the city , οι στίχοι που θα συναντήσετε είναι ένα μίγμα απόψεων του πώς είναι να ζεί κάποιος νέος σε μία μητρόπολη,με τα προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει,τα αχανή εμπορικά κέντρα με τις illustration κάμερες τους,τις σχέσεις μεταξή ομοφυλόφιλων,τον πόλεμο,την κοκαίνη,την τρομοκρατία,τον ρατσισμό.

Με έναν φόρο τιμής σε συγκροτήματα ήρωες των παιδικών τους χρόνων όπως είναι οι Cure, οι Bloc Party μας θυμίζουν έντονα την ανάγκη για απόδραση απο την καθημερινότητα που ζούμε και το μεγάλο βήμα που πρέπει να κάνουμε για μία ριζική αλλαγή.



Με τήν πρώτη επαφή που έχει κάποιος με τον δίσκο,το Weekend In the City φαίνεται να βρήσκεται κάπου στη μέση.Η αίσθηση του δίσκου θυμίζει ακόμα Bloc Party,έτσι όπως μας παρουσι'αστηκαν την πρώτη φορά αλλα εδώ,βλέπουμε ένα πιό εκρηκτικό πρώτο μισό του δίσκου.Ορισμένες φορές τα φωνητικά είναι τόσο κοφτερά και ο στίχος τόσο επαναστάτικος σάν κάποιος να σου φωνάζει στο αυτί σου να ξυπνήσεις και να κάνεις τη μεγάλη σου επανάσταση ένα κρύο πρωινό.

Ο δίσκος μπορεί να πεί κανείς πως χωρίζεται σε δύο μέρη.

Το “Song For Clay” φαίνεται να είναι το ιδανικό εισαγωγικό κομμάτι για να γεμίσει το κενό μεταξύ των δύο άλμπουμ.

Στό “Hunting for Witches”οί Bloc Party πειραματίζονται με dub και μικρό-house ήχους με το αποτέλεσμα να υστερεί λιγάκι τη δυνατότητα της προσαρμογής τους με τα ακουστικά δρώμενα της εποχής.

Το ''Waiting for the 7.18'' σά να θυμίζει έντονα κάτι απο Muse,και οι πραγματικότητα είναι πως δέν το κάνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Η επική αίσθηση του “The Prayer” χάνεται γρήγορα,μίας και το συγκρότημα επιλέγει την οδό της επανάληψης και όχι της εκρηκτικής εναλλαγής συγχορδιών και τής επαναστατικής μελωδίας .

"I am a martyr / I just need a cause..." επιμένει να φωνάζει ο Kele στο "Uniform",και μας υπενθυμίζει πως είναι πολλοί αυτοί γύρω μας που δέν γνωρίζουν τον προορισμό που ταξιδεύουν και βρίσκονται χαμένοι κάπου στο μέσο-διάστημα.

Απο το ''Οn'',ένα τραγούδι για την κοκαίνη και μετά ο δίσκος φαίνεται να πέφτει σε πιό χαλαρούς ρυθμούς



Μερικοί θα εκτιμίσουν το γεγονός οτι ο Κele έχει βρεί έναν τρόπο να φιλοσοφεί στοχευμένος στην μοντέρνα ζωή και πώς οι άνθρωποι χαραμίζουν τις δικές τους ζωές για να αποκτήσουν μία δόση γκλαμουριάς.Άλλοι πάλι θα βρεθούν αντιμέτωποι με το περιεχόμενο όπως τους στίχους που μιλάνε για ένα νωχελικό και αιμοδιψή ανατολικό Λονδίνο ''East London is a vampire,it sucks the joy right out of me''.

Το ''Weekend in the City'' μεγαλώνει μαζί σου σε κάθε άκουσμα,αυτό είναι σίγουρο και απο ένα πολύ δυνατό πρώτο μισό περνάει σε ένα πιο παράξενο δεύτερο με τα 5 τελευταία κομμάτια οπου το tempo χαλαρώνει και ο δίσκος γίνεται κάπος πίο ορθόδοξος και φέρνει τους Bloc Party πιό κοντά με τους Coldplay γεγονός που κάποιος μπορούσε να φανταστεί 2 χρόνια πρίν.



(“In every headline we are reminded…I want to stamp on the face of every young policeman”) μάς λένε στο ''Where is home''.

Μήν αποπροσανατολιστείτε όμως.Μερικά κομμάτια απο τον δίσκο είναι πραγματικά πανέμορφα,όπως το ''Uniform'' που μετά απο τρία λεπτά,υπομονής και σταδιακής εξέλιξης φτάνει σε ένα εκρηκτικό τέλος, με το συκγρότημα να πετάει τις ηλεκτρικές κιθάρες και να βαράει ότι βρίσκει μπροστά του και τον Kele να παίρνει φωτιά και να κραυγάζει αυτούς που υπάρχουν γύρω του.

Το ''Ηunting for witches'' ξεφυσά την μεώδία του και επιμένει με μπάσα που τρυπάνε το μυαλό και έχουν ώς αποτέλεσμα έναν ήχο που μόνο παρανοικός κλεισμένος σε ίδρυμα θα μπορούσε να βγάλει.

Πηγαίνοντας πίσω και σκεπτόμενοι τα πρώτα λόγια του δίσκου “I am trying to be heroic in an age of modernity.” καταλαβαίνουμε πως οι Bloc Party προσπαθούνε πολύ σκληρά να γίνουνε ήρωες και αυτό ίσως να λειτουργεί αρνητικά με την αίσθηση που μας βγάζουν με τον δίσκο τους.Το ''Weekend in the City'' παραμοιάζει σοβαρό με μία υπερβολική παραγωγή απο τον Jacknife Lee (U2,Snow Patrol,Kasabian) που μοιάζει προβληματική.

Ίσως θα πρέπει να αφήσουνε για λίγο την Αγγλία του Μπλερ και να επανέλθουνε στα συνήθη πεδία τους,γιατί άν και πιό βαθύς ο δεύτερος δίσκος δέν έιναι καλύτερος απο τον πρώτο.Αλλά το καλό είναι πως έιναι διαφορετικός.



Τrack list :

1. Song For Clay (Disappear Here)
2. Hunting For Witches
3. Waiting For The 7.18
4. The Prayer
5. Uniform
6. On
7. Where Is Home?
8. Kreuzberg
9. I Still Remember
10. Sunday
11. SRXT

όπως γράφει στο http://www.mixed.gr